«Πριν από τριάντα χρόνια, πριν ακόμη γεννηθώ, μου στέρησαν το πολυτιμότερο δώρο που μπορεί να έχει ένα παιδί: την αγκαλιά του πατέρα του», ανέφερε η Αναστασία Ισαάκ, κόρη του Τάσου Ισαάκ, καθηλώνοντας όσους βρέθηκαν στην εκδήλωση μνήμης στο Παραλίμνι της Κύπρου.
Η ίδια, περιγράφοντας τις συνθήκες υπό τις οποίες έχασε τη ζωή του ο πατέρας της, υπενθύμισε πως δεν κρατούσε όπλο αλλά προσπάθησε να βοηθήσει έναν συνάνθρωπό του. Παράλληλα, στηλιτεύοντας το γεγονός πως τρεις δεκαετίες μετά δεν έχει υπάρξει λογοδοσία, σημείωσε: «Ο πόνος έγινε φωνή και η θλίψη αγώνας», συμπληρώνοντας με ένταση: «Απαιτώ Δικαιοσύνη. Απαιτώ Ελευθερία».
Συνδέοντας την απώλειά της με το δράμα των οικογενειών των αγνοουμένων και των θυμάτων της εισβολής, η Αναστασία Ισαάκ κατέληξε λέγοντας πως η μνήμη δεν θα σιωπήσει: «Και αν η Πολιτεία δεν μας στείλει τα δελφίνια, εμείς θα τα βρούμε. Και θα κολυμπήσουμε μαζί τους, από την Πάφο μέχρι την Κερύνεια».
«Ένας λαός που ξεχνά, κινδυνεύει να συνηθίσει την αδικία»
Την προσωπική βιοτή της οικογένειας και το κενό που άφησε η απώλεια περιέγραψε ο Ανδρέας Φρίξου, ανιψιός του Σολωμού Σολωμού. Όπως εξήγησε, κατά την παιδική τους ηλικία δεν μπορούσαν να συλλάβουν τις ιστορικές διαστάσεις των γεγονότων, παρά μόνο το γεγονός ότι «έλειπε ένας άνθρωπος» και ότι σε κάθε οικογενειακή σύναξη υπήρχε μια άδεια καρέκλα.
Μεγαλώνοντας, όπως ανέφερε, συνειδητοποίησαν την ευρύτερη σημασία της θυσίας, τονίζοντας πως «ένας λαός που ξεχνά, κινδυνεύει να συνηθίσει την αδικία» και ότι η κατοχή δεν είναι δυνατόν να θεωρηθεί κανονικότητα. Ο ίδιος εξέφρασε την ελπίδα οι νεότερες γενιές να ανδρωθούν σε μια πατρίδα απαλλαγμένη από συρματοπλέγματα, δίνοντας την υπόσχεση πως ο αγώνας θα συνεχιστεί μέχρι τη μέρα που η σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας θα κυματίζει στο κάστρο της Κερύνειας.
Στο πλαίσιο της εκδήλωσης παρουσιάστηκε το νέο μνημείο των Ισαάκ και Σολωμού, με τριάντα μοτοσικλετιστές να μεταφέρουν τη φλόγα από το σημείο της θυσίας στη Δερύνεια προς τη γενέτειρά τους, συμβολίζοντας τα χρόνια που παρήλθαν από τις δολοφονίες.
Ο Δήμαρχος Παραλιμνίου-Δερύνειας, Γιώργος Νικολέττος, σημείωσε πως τα δύο παιδιά της περιοχής αποτελούν πλέον σύμβολα για ολόκληρο τον Ελληνισμό, υπογραμμίζοντας ότι το μνημείο στέκει ως «φάρος μνήμης». Παράλληλα, αναφέρθηκε στη δράση της Πρωτοβουλίας Μνήμης, επισημαίνοντας πως «ο πραγματικός τερματισμός του οδοιπορικού βρίσκεται στην Κερύνεια».
