Πάνω από δύο χρόνια μετά την τρομοκρατική επίθεση της 7ης Οκτωβρίου 2023, που πυροδότησε τον πόλεμο του Ισραήλ στη Γάζα, οι επιζώντες όμηροι προσπαθούν να επουλώσουν τα ψυχικά τους τραύματα, εξιστορώντας τις εφιαλτικές αναμνήσεις που ακόμα τους κρατούν ξάγρυπνους τα βράδια. Εκείνη την ημέρα, χιλιάδες ένοπλοι της Χαμάς παραβίασαν τα σύνορα του Ισραήλ, σφαγιάζοντας 1.200 ανθρώπους, κυρίως αμάχους, και παίρνοντας 250 ομήρους, στη χειρότερη σφαγή Εβραίων μετά το Ολοκαύτωμα.
Η Μία Σέμ πυροβολήθηκε στο χέρι από απόσταση αναπνοής και έχασε πέντε λίτρα αίματος πριν συρθεί στη Γάζα. Την ίδια ώρα, η Χαντάρ Σαρβίτ περιγράφει πώς άκουγε τις κραυγές Ισραηλινών γυναικών που έπεφταν θύματα βιασμού στο φεστιβάλ Nova, ενώ θυμάται ακόμα τη μυρωδιά εκατοντάδων καμένων σωμάτων. Παράλληλα, ο Ομέρ Βένκερτ έζησε για 505 ημέρες σε ένα υπόγειο τούνελ, όπου οι απαγωγείς τον χτυπούσαν με σιδηρόλοστο, τον ψέκαζαν με εντομοκτόνα και τον ανάγκασαν να χάσει το 40% του βάρους του.
New video: Aftermath of the Supernova music festival in Israel, where Hamas gunmen killed 260 people pic.twitter.com/vRbWAYB9Mz
— BNO News (@BNONews) October 8, 2023
Μία Σέμ
Αναπολώντας την ιστορία της στην Έκθεση Nova στο Λονδίνο το βράδυ της Πέμπτης, η 24χρονη Σέμ έκανε συνεχώς παύσεις, καθώς πνιγόταν από τα δάκρυα. «Δεν θέλω να πεθάνω τώρα. Δεν θέλω να πεθάνω τώρα», θυμάται να επαναλαμβάνει στον εαυτό της όταν οι ένοπλοι εισέβαλαν στο φεστιβάλ, σκοτώνοντας σχεδόν 400 άτομα. Στην προσπάθειά της να ξεφύγει, πυροβολήθηκε στο χέρι, νιώθοντας το άκρο της «σχεδόν να αποσυνδέεται» από το σώμα της, ενώ έχασε πέντε λίτρα αίματος καθώς τη σέρνανε στη Γάζα.
Εκεί, ένας τρομοκράτης της ούρλιαξε: «Καλώς ήρθες στη Γάζα!». Χωρίς ιατρική φροντίδα, οι γιατροί προσπάθησαν να δέσουν το χέρι της σε ένα «κομμάτι πλαστικό». «Μου συμπεριφέρθηκαν σαν ζώο σε κλουβί», λέει, περιγράφοντας πώς πέρασε μέρες κλειδωμένη σε ένα δωμάτιο χωρίς παράθυρα. «Δεν μου έδωσαν κανένα φάρμακο… το σώμα μου είχε σπάσει, είναι θαύμα που έχω χέρι, δεν ξέρω πώς επέζησα 55 μέρες χωρίς θεραπεία», προσθέτει.
Η σύζυγος του φρουρού της τη βασάνιζε, στερώντας της το νερό. «Σκέφτηκα ότι ίσως δεν θα επέστρεφα ποτέ πίσω στο Ισραήλ», λέει, προσθέτοντας: «Ένας από τους τρομοκράτες ήρθε σε μένα και μου είπε: “Δεν θα επιστρέψεις ποτέ σπίτι. Θα μείνεις εδώ. Θα παντρευτείς εδώ”». Την ανάγκασαν να βιντεοσκοπήσει ένα μήνυμα, αλλά εκείνη προσπάθησε να επικοινωνήσει την αλήθεια με τα μάτια της. «Το σώμα μου είχε σπάσει αλλά η ψυχή μου ήταν δυνατή όσο ποτέ άλλοτε. Ένιωθα την ψυχή μου αποσυνδεδεμένη από το σώμα μου επειδή δεν ένιωθα τον πόνο. Φανταζόμουν τη μητέρα μου όλη την ώρα, και πώς θα ήταν η πρώτη συνάντηση. Φανταζόμουν τον μελλοντικό μου γάμο», λέει.
Πριν την απελευθέρωσή της στις 30 Νοεμβρίου 2023, μεταφέρθηκε σε ένα υπόγειο τούνελ, μέσα σε ένα κλουβί με άλλες γυναίκες. «Δεν μπορούσα να σταθώ όρθια», λέει, καθώς δεν υπήρχε «ούτε αέρας ούτε φως». Παραδέχεται ότι μιλώντας στο κοινό άρχισε επιτέλους να «θεραπεύεται». «Είναι κάτι που ξέρω ότι θα είναι μαζί μου όλη μου τη ζωή. Αλλά τώρα πρέπει να μάθω πώς να διαχειρίζομαι το τραύμα… Μερικές φορές είμαι πάνω, μερικές φορές κάτω, αλλά δεν θα εγκαταλείψω ποτέ τον εαυτό μου».
Χαντάρ Σαρβίτ
Όταν η μουσική σταμάτησε στο φεστιβάλ Nova στις 6.29 π.μ., η Σαρβίτ νόμιζε ότι υπήρχε πρόβλημα στον ήχο. Δευτερόλεπτα μετά, είδε ρουκέτες. Μιλώντας στην Daily Mail, περιέγραψε πώς μαζί με τον φίλο της, Σαλέβ Ναβάρσκι, παγιδεύτηκαν στην κίνηση και αναγκάστηκαν να διαφύγουν πεζή μέσα από ένα δάσος, όπου κρύφτηκαν κάτω από έναν θάμνο.
«Είμαι ξαπλωμένη, με το πρόσωπο στο έδαφος. Οι τρομοκράτες είναι δέκα μέτρα από μένα και πυροβολούν», λέει. Καθώς κρυβόταν, έστελνε μηνύματα στον πατέρα της, ο οποίος ήθελε να πάει να τη σώσει, αλλά εκείνη φοβόταν για τη ζωή του και αποφάσισε να τον αποχαιρετήσει.
«Συνειδητοποίησα ότι πιθανώς πρέπει να πω αντίο, και ότι τον αγαπώ. Μου λέει να μείνω ψύχραιμη, να κερδίσω χρόνο, και ότι έρχεται να με βρει. Έτσι, ήταν καθ’ οδόν, και εκείνη τη στιγμή δεν μπορούσα να πω όχι, γιατί χρειαζόμουν βοήθεια. Όλοι οι αστυνομικοί γύρω μου σκοτώθηκαν. Συνειδητοποίησα, εκείνη τη στιγμή, ότι είμαι μόνη μου. Μου έλεγε να κερδίσω λίγο χρόνο, να μείνω ψύχραιμη, λέγοντας: “Είμαι καθ’ οδόν για σένα”. Και πάλι, λέω: “Πεθαίνω, λυπάμαι, σε αγαπώ”».
Στη συνέχεια κρύφτηκαν κάτω από μια πορτοκαλιά, αλλά οι ένοπλοι περικύκλωσαν την περιοχή. Από την κρυψώνα της, άκουγε Ισραηλινές γυναίκες να βιάζονται. «Παντού, άνθρωποι ούρλιαζαν, εκλιπαρούσαν για τη ζωή τους, δολοφονούνταν και κακοποιούνταν από τρομοκράτες», λέει. «Η μυρωδιά ήταν απίστευτη. Καμένα σώματα, αίμα, φωτιά». Όταν το περιβόλι τυλίχθηκε στις φλόγες, έτρεξαν προς ένα στρατιωτικό φυλάκιο. «Είδα όλα τα πράγματα που άκουγα. Κομμάτια σωμάτων στο έδαφος, καπνός παντού, τρομοκράτες νεκροί και ζωντανοί», λέει. «Όλα ήταν ακριβώς σαν μια σκηνή τρόμου που το ίδιο το Χόλιγουντ δεν θα δημιουργούσε ποτέ».
«Προετοιμαζόμουν να πεθάνω», λέει, έχοντας κάνει έναν «διαλογισμό θανάτου» κάτω από το δέντρο. Επιστρέφοντας σπίτι, το PTSD της ήταν τόσο σοβαρό που ένιωθε σαν «μωρό τριών μηνών», ανίκανη να κοιμηθεί στο σκοτάδι, παλεύοντας με τις τύψεις του επιζώντος. «Για μένα, το να μείνω ζωντανή μετά από αυτό, είναι ένα δώρο», καταλήγει.
Ομέρ Βένκερτ
Τον Ιούνιο του 2024, ο Βένκερτ έφτασε στα όριά του. Μόνος, πεινασμένος και κακοποιημένος σε ένα υπόγειο τούνελ, πέρασε τα 23α γενέθλιά του μόνο με βίαιους τρομοκράτες. Είχε απαχθεί στο φεστιβάλ Nova, όπου η φίλη του, Κιμ Ντάμτι, σκοτώθηκε από χειροβομβίδες. Μετά από οκτώ μήνες αιχμαλωσίας —τις 197 ημέρες σε πλήρη απομόνωση— ένιωθε σαν «σπασμένο δοχείο». «Μου έσκισαν εντελώς την ψυχή. Δεν είχε απομείνει τίποτα μέσα μου πια… Ακόμα κι αν εκείνο το δευτερόλεπτο με είχαν τηλεμεταφέρει στο σπίτι μου, στην οικογένειά μου, ένιωθα ότι δεν θα ήμουν ποτέ ξανά ένας κανονικός άνθρωπος». Για έξι ώρες έκανε μια τελετή αποχαιρετισμού στους δικούς του, πεπεισμένος ότι θα πέθαινε.
Ωστόσο, βρήκε τη δύναμη να επιβιώσει και απελευθερώθηκε μετά από 505 ημέρες μαρτυρίου, στις 22 Φεβρουαρίου 2025. Μιλώντας στην Daily Mail, ο 25χρονος περιέγραψε την «ταπείνωση» και τα βασανιστήρια, όπως το ότι τον χτυπούσαν με σιδηρόλοστο, τον ψέκαζαν με εντομοκτόνα σε όλο του το σώμα και τα μάτια, ενώ έχασε πάνω από 36 κιλά. Στις 7 Οκτωβρίου 2023, κρύφτηκε σε ένα καταφύγιο στον δρόμο 232 μαζί με άλλους 40 ανθρώπους. Μόνο 12 βγήκαν ζωντανοί. Η Χαμάς πέταξε χειροβομβίδες μέσα και ο Ομέρ κρύφτηκε πίσω από πτώματα. Όταν κατάλαβε ότι θα τους έκαιγαν, βγήκε έξω και τον πέταξαν σε ένα ημιφορτηγό για τη Γάζα. Για τις επόμενες 505 ημέρες, δεν είδε ποτέ το φως της ημέρας.
Τις πρώτες 54 ημέρες τις πέρασε υπογείως με τον Λίαμ Ορ και Ταϊλανδούς εργάτες. «Ήταν πολύ δύσκολο. Μόλις που τρώγαμε, μόλις που πίναμε, δεν κάναμε ντους —ούτε μία φορά— και δεν μπορούσαμε να σταθούμε όρθιοι, να κινηθούμε», λέει. «Ήμουν τρομοκρατημένος, το εκατό τοις εκατό του χρόνου».
Όταν οι άλλοι απελευθερεύθηκαν, μεταφέρθηκε σε ένα τούνελ πλάτους 90 εκατοστών, ξεκινώντας την πλήρη απομόνωση. Για 197 ημέρες, οι φρουροί τον επισκέπτονταν δύο φορές τη μέρα για μόλις ένα λεπτό, δίνοντάς του μισή πίτα και ένα λίτρο νερό, ενώ πλενόταν με ένα μπουκάλι μία φορά κάθε 60 μέρες. «Αυτό ήταν όλο. Δεν μου μιλούν, δεν με αφήνουν να τους μιλήσω. Τίποτα».
Όταν η Χαμάς εκνευριζόταν, ξεσπούσε πάνω του. «Κάθε δύο ή τρεις μέρες, ο φρουρός μού έλεγε να σταθώ όρθιος, να πάω στην άκρη του τούνελ, και με ψέκαζε με σπρέι για τα έντομα —στα μάτια μου, στο στόμα μου, σε όλο μου το σώμα, στο στρώμα μου, στο κουτάλι μου, στην οδοντόβουρτσά μου, στο πιάτο μου. Ήταν 22 Μαΐου 2024, τα 23α γενέθλιά μου, και με χτύπησε με έναν τεράστιο σιδηρόλοστο… απλά έτρεξε κατευθείαν πάνω μου, με χτύπησε απευθείας στο κεφάλι μου, μετά στους ώμους μου, στα πόδια μου, στα δάχτυλα των ποδιών μου». Τα χτυπήματα συνεχίστηκαν για πάνω από μία εβδομάδα.
Την 197η ημέρα, τρεις άλλοι Ισραηλινοί όμηροι μεταφέρθηκαν στο τούνελ του. «Τους κοίταξα σαν τους ναυαγοσώστες μου», λέει, προσθέτοντας: «Πραγματικά μου έσωσαν τη ζωή». Μαζί έγιναν μια οικογένεια, παίζοντας χαρτιά και σκάκι. «Ήμασταν ακόμα άνθρωποι, ακόμα και εκεί, υπογείως, καθώς μας φύλαγαν τρομοκράτες στην αιχμαλωσία», λέει ο Βένκερτ. «Δημιουργήσαμε μια ανθρώπινη ζωή στις πιο απάνθρωπες συνθήκες… ήταν δύσκολο, αλλά κάναμε την ομάδα μας τόσο δυνατή που τίποτα δεν μπορούσε να μας σπάσει». Απελευθερώθηκε στις 22 Φεβρουαρίου 2025. Τους ανάγκασαν να φορέσουν «ηλίθιες στολές» και δεμένα μάτια, αλλά δευτερόλεπτα πριν βγουν, τραγούδησαν μαζί το «Σιρ Λαμααλότ» (Ωδή των Αναβαθμών).
«Ένιωσα τη νίκη να απλώνεται σε όλο μου το σώμα», λέει για τη στιγμή που είδε ξανά το φως της ημέρας.
«Συνάντησα τη μητέρα μου και τον πατέρα μου για πρώτη φορά», καταλήγει, «μια στιγμή που δεν μπορώ να περιγράψω με λέξεις».
