«Το έλεγε η ψυχή του, αγαπούσε να πετάει και να προστατεύει τους γύρω του». Με αυτά τα λόγια, πρώην συνάδελφος και φίλος του Άρη Δαμίγου, του συνδέσμου-διερμηνέα που έχασε τη ζωή του μαζί με τον Δανό πιλότο Ρούνε Κίνταλ στη σύγκρουση των δύο ελικοπτέρων στην Ψάθα, σκιαγραφεί τον χαρακτήρα του ανθρώπου που βρισκόταν πίσω από τον ασύρματο, δίνοντας καθημερινά τη δική του μάχη στις πυρκαγιές.
Μιλώντας στο ThessPost.gr, ο πρώην συνεργάτης του, ο οποίος ζήτησε να διατηρήσει την ανωνυμία του, περιγράφει τον Άρη Δαμίγο ως έναν αφοσιωμένο οικογενειάρχη με μεγάλη αγάπη για την αεροπορία.
«Ήταν πολύ συγκροτημένο παιδί. Δούλευε, πάλευε για την οικογένειά του και είχε εκπαιδευτεί ως πιλότος αεροσκαφών, κάτι που αποτελούσε το όνειρό του. Του άρεσε πολύ η δουλειά του συνδέσμου, είχε μεγάλη εμπειρία και κάθε φορά που χτυπούσε το τηλέφωνο ήταν έτοιμος να αναχωρήσει μέσα σε λίγα λεπτά», ανέφερε.
Ο κρίσιμος ρόλος του συνδέσμου-διερμηνέα
Όπως εξηγεί, ο σύνδεσμος-διερμηνέας αποτελεί τον βασικό κρίκο επικοινωνίας ανάμεσα στις ελληνικές επίγειες δυνάμεις και στους αλλοδαπούς πιλότους των ελικοπτέρων που επιχειρούν στις πυρκαγιές.
«Βρισκόμαστε σε συνεχή επικοινωνία με την Πυροσβεστική και το Συντονιστικό Κέντρο και μεταφέρουμε στον πιλότο τις οδηγίες που λαμβάνουμε. Του υποδεικνύουμε από πού θα κάνει υδροληψία και σε ποιο σημείο θα πραγματοποιήσει τη ρίψη του νερού. Ουσιαστικά μεταφράζουμε σε πραγματικό χρόνο όλες τις επιχειρησιακές οδηγίες», εξηγεί.
«Μια λάθος ρίψη μπορεί να κοστίσει ένα σπίτι»
Ο ίδιος περιγράφει τις ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες κάτω από τις οποίες επιχειρούν τα πληρώματα των εναέριων μέσων.
«Εργαζόμαστε υπό τεράστια πίεση. Πετάμε πολύ χαμηλά, βλέπουμε σπίτια να καίγονται και ανθρώπους να προσπαθούν με κάθε τρόπο να τα σώσουν. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον πρέπει να παραμένουμε απόλυτα συγκεντρωμένοι και να κάνουμε ρίψεις ακριβείας, γιατί ένα λάθος μπορεί να κοστίσει το σπίτι κάποιου ανθρώπου», τονίζει.
Παρά τους κινδύνους, η προσδοκία των κατοίκων ότι τα εναέρια μέσα θα συμβάλουν στη διάσωση των περιουσιών τους αποτελεί, όπως λέει, το μεγαλύτερο κίνητρο για τα πληρώματα.
«Μπαίνουμε στο ελικόπτερο γνωρίζοντας ότι κάποιοι άνθρωποι περιμένουν από εμάς βοήθεια. Τα εναέρια μέσα σώζουν σπίτια και περιουσίες σε σημεία όπου δεν μπορούν να φτάσουν οι επίγειες δυνάμεις. Υπάρχει φόβος, ειδικά όταν πετάμε τόσο χαμηλά που νιώθουμε ακόμη και τη θερμότητα της φωτιάς. Ταυτόχρονα όμως υπάρχει υπερηφάνεια και η επιθυμία να κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας για να σώσουμε όσο το δυνατόν περισσότερα», αναφέρει.
«Ελεγχόμενο χάος» πάνω από τη φωτιά
Ιδιαίτερα απαιτητικές είναι οι επιχειρήσεις όταν στην ίδια εστία επιχειρούν πολλά διαφορετικά εναέρια μέσα.
«Μπορεί να πετούν ταυτόχρονα ελικόπτερα Bell, Canadair, Chinook και μικρότερα αεροσκάφη. Όταν βρίσκονται οκτώ ή εννέα εναέρια μέσα πάνω από μία φωτιά απαιτείται απόλυτος συντονισμός. Είναι ένα ελεγχόμενο χάος, στο οποίο πρέπει να είσαι 100% συγκεντρωμένος ώστε κάθε ρίψη να γίνεται με απόλυτη ακρίβεια», καταλήγει.
