Την εκτίμηση πως οι Ηνωμένες Πολιτείες θα εξαπολύσουν σίγουρα στρατιωτική επίθεση κατά του Ιράν και ότι αυτή την περίοδο επιδιώκουν απλώς να εξασφαλίσουν χρόνο για την επιχειρησιακή προετοιμασία, διατύπωσε ο Σκοτ Ρίτερ, πρώην αξιωματικός πληροφοριών του Σώματος Πεζοναυτών των ΗΠΑ και σήμερα στρατιωτικός αναλυτής και συγγραφέας.
Ο Ρίτερ μίλησε με τον Νίμα Αλκοσίντ, ιρανο-βραζιλιάνο καθηγητή κοινωνικών επιστημών, στο πλαίσιο της διαδικτυακής εκπομπής Dialogue Works.
Ο ίδιος συντάχθηκε με την άποψη που, όπως σημείωσε, συμμερίζεται η συντριπτική πλειονότητα των αναλυτών: ότι οι ΗΠΑ θα προχωρήσουν σε επίθεση μόλις οι ένοπλες δυνάμεις τους κρίνουν πως έχουν ολοκληρώσει την απαραίτητη προετοιμασία.
Το ακραίο σενάριο και στο βάθος, πυρηνικά
Ο Ρίτερ -ο οποίος είχε διατελέσει και στρατιωτικός αναλυτής κατά τη διάρκεια της επιχείρησης «Καταιγίδα της Ερήμου»– διευκρίνισε ότι δεν μπορεί να προβλέψει την τελική έκβαση μιας τέτοιας αναμέτρησης. Ωστόσο, εκτίμησε πως εάν το Ιράν καταφέρει -σε ένα ακραίο σενάριο- να βυθίσει αμερικανικό αεροπλανοφόρο, τότε οι ΗΠΑ ενδέχεται να προχωρήσουν σε περαιτέρω κλιμάκωση, ακόμη και με χρήση πυρηνικών όπλων, καθώς –όπως υποστήριξε– δεν φαίνεται να αναστέλλονται από ηθικούς ενδοιασμούς.
Με βάση αυτή τη συλλογιστική, χαρακτήρισε σοβαρό διαπραγματευτικό σφάλμα εκ μέρους της Τεχεράνης το γεγονός ότι συνεχίζει τις συνομιλίες υπό τις παρούσες συνθήκες, δηλαδή ενώ παράλληλα συγκεντρώνονται μαζικά αμερικανικές επιθετικές δυνάμεις που, κατά τον ίδιο, έχουν σαφή προσανατολισμό εναντίον του Ιράν.
Σύμφωνα με τον Ρίτερ, η ιρανική πλευρά θα όφειλε να απαιτήσει τη διακοπή της αμερικανικής στρατιωτικής συγκέντρωσης καθ’ όλη τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων, θέτοντας μάλιστα σχετικό τελεσίγραφο. Σε διαφορετική περίπτωση, εκτίμησε ότι το ιρανικό επιτελείο θα έπρεπε να εξετάσει το ενδεχόμενο πλήγματος κατά των συγκεντρωμένων αμερικανικών δυνάμεων, ενώ παράλληλα να ζητήσει ανάλογες ενέργειες από τα κράτη που φιλοξενούν τις αμερικανικές δυνάμεις.
Προληπτικά πλήγματα
Στο ίδιο πλαίσιο, υποστήριξε πως το Ιράν θα μπορούσε να εξετάσει ακόμη και προληπτικά πλήγματα σε αμερικανικούς στόχους ως μήνυμα αποτροπής, αντί να αναμένει τη στιγμή που η Ουάσιγκτον θα θεωρήσει ότι είναι έτοιμη για επιθέσεις «αποκεφαλισμού» και ελέγχου του ιρανικού εναέριου χώρου.
Από αυτή την άποψη, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι το Ιράν σύρεται σε μια δυσμενή από στρατηγική άποψη θέση καθώς προσπαθεί να πατήσει σε δύο βάρκες -μία συνθήκη παρόμοια με εκείνη στην οποία βρέθηκε και η Ρωσία επιδιώκοντας για τουλάχιστον οκτώ χρόνια να «συμβιβάσει» την ουκρανική προκλητικότητα στο Ντονμπάς με τις συμφωνίες του Μινσκ- γεγονός που κάνει τη θέση του συν τω χρόνω ακόμη δυσμενέστερη.
