Η θέση της γυναίκας στο σημερινό θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν δεν θυμίζει σε τίποτε την ελευθερία και τα δικαιώματα που έχουν οι γυναίκες σε ολόκληρο τον υπόλοιπο κόσμο.
Η στέρηση βασικών και θεμελιωδών αρχών και αναγκών εν έτη 2026 εμποδίζει τη γυναίκα στο Ιράν να πάρει διαζύγιο από τον σύζυγο της, αν βιαστεί θα κατηγορηθεί γι’ αυτό, για να χειρουργηθεί θα πρέπει να πάρει την άδεια του συζύγου, το ίδιο και για να εκδώσει διαβατήριο.
Η σύγκρουση με το καθεστώς και το τίμημα της άρνησης
Το σημαντικότερο ωστόσο από όλα είναι η έλλειψη της επιλογής που έχει στην αγάπη και τον γάμο. Η τραγική ιστορία της Ιρανής Αμενέχ Μπαχράμι (Ameneh Bahrami) έρχεται να πιστοποιήσει πως η γυναίκα στο θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν παραμένει πλήρως εξαρτημένη από την ανδρική παρουσία.
Το 2005, η πρωτεύουσα του Ιράν, η Τεχεράνη «ξυπνούσε» με την νέα μέρα να έχει ανατείλει. Λεωφορεία έτρεχαν, γραφεία άνοιγαν και φοιτητές κατευθύνονταν στα πανεπιστήμιά τους.
Η πόλη κινούνταν στην συνηθισμένη της καθημερινή ρουτίνα. Κανείς δεν ήξερε ότι, σε ένα προάστιο της πόλης, μια τραγωδία επρόκειτο να συμβεί που αργότερα θα σόκαρε και θα συγκλόνιζε ολόκληρο τον κόσμο.
Η Ameneh Bahrami ήταν 26 ετών τότε. Ήταν μια γυναίκα λαμπρή, έξυπνη και γεμάτη όνειρα. Ήθελε να γίνει γιατρός. Ονειρευόταν να βοηθά τους ανθρώπους, να απαλύνει τον πόνο τους και να χτίσει ένα καλύτερο μέλλον για την οικογένειά της. Η Ameneh ήθελε ανεξαρτησία, κάτι δύσκολο για μια γυναίκα που ζει στο Ιράν. Εκείνη όμως σθεναρά ήθελε να διαμορφώσει τη ζωή της και να κάνει τις δικές της επιλογές.
Η μοιραία επίθεση: Όταν το φως έγινε σκοτάδι
Στην ιστορία της όμως υπήρχε και ένας άντρας που σιγά σιγά έγινε μια σκοτεινή σκιά. Ο άνδρας αυτός ήταν ο Majid Movahedi. Ο Ματζίντ λίγο καιρό νωρίτερα είχε κάνει πρόταση γάμου στην Αμενέχ. Εκείνη αρνήθηκε ευγενικά. Του είπε ότι δεν ενδιαφερόταν και ήθελε να επικεντρωθεί στο μέλλον της. Αλλά ο Ματζίντ δεν μπορούσε να δεχτεί την απόρριψη.
Για αυτόν, το «όχι» της δεν ήταν απλώς μια απάντηση, ήταν μια προσβολή στην υπερηφάνειά του. Η εμμονή του έγινε πιο σκοτεινή. Άρχισε να βλέπει την Αμενέχ όχι ως άνθρωπο με δικαίωμα επιλογής, αλλά ως κάτι που του ανήκε.
Η Αμενέχ για μεγάλο διάστημα τον προειδοποίησε να μείνει μακριά της. Ενώ ταυτόχρονα προσπάθησε να προστατεύσει τον εαυτό της. Αλλά ο Ματζίντ συνέχισε να την ακολουθεί. Μέχρι την ημέρα που ήρθε να αλλάξει τα πάντα στη ζωή της.
Εκείνο το πρωινό του 2005 στην Τεχεράνη καθώς η Αμενέχ περπατούσε προς το γραφείο της, ο Ματζίντ εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά της. Είπε ότι ήθελε απλώς να μιλήσει. Εκείνη προσπάθησε να τον αγνοήσει και να απομακρυνθεί, αλλά την επόμενη στιγμή, ο Ματζίντ έβγαλε ένα μικρό μπουκάλι από την τσέπη του. Μέσα στο μπουκάλι υπήρχε θειικό οξύ. Χωρίς καμία προειδοποίηση, το πέταξε κατευθείαν στο πρόσωπο της Αμενέχ.
Προσοχή: Ακολουθεί φωτογραφία της Αμενέχ Μπαχράμι μετά την επίθεση
Μέσα σε δευτερόλεπτα η Αμενέχ Μπαχραμί, ένιωσε σαν να είχε πάρει φωτιά το πρόσωπό της. Ο πόνος στα μάτια της ήταν αφόρητος. Το δέρμα της άρχισε να καίγεται. Ούρλιαξε και κατέρρευσε στο έδαφος, παρακαλώντας για βοήθεια, με τον κόσμο της να έχει ήδη σκοτεινάσει.
Το οξύ όχι μόνο κατέστρεψε το πρόσωπό της, αλλά της στέρησε και την όραση. Οι γιατροί στο νοσοκομείο που μεταφέρθηκε κατάφεραν να σώσουν τη ζωή της, αλλά δεν μπόρεσαν να σώσουν τα μάτια της. Έχασε σχεδόν όλη την όρασή της. Βαθιές ουλές κάλυπταν το πρόσωπό της. Η νεαρή γυναίκα που κάποτε κοίταζε στον καθρέφτη και έβλεπε το μέλλον της, τώρα έβλεπε μόνο την ανάμνηση του πόνου της.
Η ζωή της είχε αλλάξει για πάντα ενώ η κάθε μέρα ήταν γεμάτη με σωματικό πόνο. Για μεγάλο διάστημα υπέμεινε αμέτρητες χειρουργικές επεμβάσεις, μάτια δεμένα με επιδέσμους και ατελείωτα βάσανα. Αλλά ο συναισθηματικός πόνος ήταν ακόμα χειρότερος. Το όνειρο να γίνει γιατρός, να ζήσει μια φυσιολογική ανεξάρτητη ζωή, εξαφανίστηκε σε μια στιγμή.
Η υπέρβαση της εκδίκησης: Το έλεος ως πράξη δύναμης
Κι όμως η Αμενέχ δεν τα παράτησε. Πήγε τον Majid στο δικαστήριο. Σύμφωνα με τον ιρανικό νόμο, είχε το δικαίωμα σε qisas, μια μορφή δικαιοσύνης που επιτρέπει στο θύμα να απαιτήσει να γίνει η ίδια βλάβη στον δράστη. Αυτό σήμαινε ότι ο Majid μπορούσε νόμιμα να τυφλωθεί με τον ίδιο τρόπο που την είχε τυφλώσει.
Προσοχή: Ακολουθεί φωτογραφία της Αμενέχ Μπαχράμι μετά την επίθεση
Ολόκληρη η χώρα, και ο κόσμος, τότε παρακολουθούσε στενά την υπόθεση. Πολλοί άνθρωποι ήταν θυμωμένοι. Πολλοί πίστευαν ότι ο Majid άξιζε ακριβώς αυτό που είχε κάνει. Ακόμα και η ίδια η Ameneh, για πολύ καιρό, ένιωθε να κατακλύζεται από θυμό και την επιθυμία για εκδίκηση. Άλλωστε, ολόκληρη η ζωή της είχε κλαπεί.
Και τότε ήρθε η μέρα που ο Majid έπρεπε να τυφλωθεί. Το δωμάτιο του νοσοκομείου ήταν γεμάτο. Γιατροί, αξιωματούχοι και δημοσιογράφοι ήταν όλοι παρόντες. Ο Majid καθόταν στο κρεβάτι, τρομοκρατημένος, γνωρίζοντας τι επρόκειτο να συμβεί. Τα μάτια του ήταν ανοιχτά, περιμένοντας την τιμωρία που θα άλλαζε τη ζωή του για πάντα. Και τότε η Ameneh έκανε κάτι που κανείς δεν περίμενε. Σταμάτησε την τιμωρία.
«Έχασα τα μάτια μου, αλλά δεν θέλω να πάρω την όραση κάποιου άλλου. Δεν θέλω να προσθέσω περισσότερο σκοτάδι σε αυτόν τον κόσμο» είχε πει τότε στους δημοσιογράφους που κάλυπταν την υπόθεση της συγχωρώντας ταυτόχρονα τον άνδρα που της είχε καταστρέψει την ζωή. Η νεαρή Ιρανή είχε επιλέξει το έλεος έναντι της εκδίκησης και της τιμωρίας.
Προσοχή: Ακολουθεί φωτογραφία της Αμενέχ Μπαχράμι μετά την επίθεση
Σήμερα, η Αμενέχ Μπαχράμι εξακολουθεί να ζει χωρίς όραση. Κουβαλάει ακόμα τα σημάδια εκείνης της τρομερής ημέρας. Ο πόνος της είναι πραγματικός και μόνιμος. Αλλά η ιστορία της δεν είναι μόνο μια τραγωδία, είναι ταυτόχρονα και μια ιστορία απίστευτης ανθρώπινης δύναμης.
