Η βασική ρωσική εταιρεία κατασκευής στρατιωτικών τυφεκίων και φορητών όπλων, Kalashnikov Concern, ανακοίνωσε την Πέμπτη ότι αναπτύσσει νέα φυσίγγια διαμετρήματος 5,45 χιλιοστών, ειδικά σχεδιασμένα για την εξουδετέρωση drones, τα οποία θα μπορούν να χρησιμοποιούνται από επιθετικά τυφέκια Καλάσνικοφ ΑΚ-12.
Αν και παρόμοια πυρομαχικά έχουν εμφανιστεί περιστασιακά στο ρωσικό μέτωπο από πέρυσι, η εταιρεία δηλώνει πως σκοπεύει να τα παράξει μαζικά, οργανώνοντας ουσιαστικά μια εθνική προσπάθεια για πυρομαχικά κατά drones που θα χρησιμοποιούνται από απλούς στρατιώτες.
Σύμφωνα με το Business Insider, η εταιρεία ανέφερε ότι ο γεμιστήρας των 30 φυσιγγίων είναι σχεδιασμένος για το τυφέκιο εφόδου AK-12 και ότι κάθε σφαίρα απελευθερώνει ένα «πολυμερές βλήμα», το οποίο αυξάνει σημαντικά τις πιθανότητες να χτυπηθούν μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAV).
Σύμφωνα με την εταιρεία, τα πυρομαχικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν τόσο κατά ριπάς όσο και μεμονωμένα, ενώ δοκιμάστηκαν τόσο σε drone που αιωρούνταν στον αέρα όσο και σε drone που κινούνταν σε προκαθορισμένη διαδρομή.
Το «αντίμετρο» της Ουκρανίας
Η Ουκρανία έχει αναπτύξει αντίστοιχα δικά της πυρομαχικά κατά drones, με μια σφαίρα που ονομάζεται «Horoshok» («μικρό μπιζέλι»), η οποία διασπάται σε πολλά κομμάτια για να καλύπτει μεγαλύτερη περιοχή στόχευσης. Το Κίεβο είχε ανακοινώσει τον Δεκέμβριο ότι σχεδιάζει να παράγει 400.000 τέτοιες σφαίρες τον μήνα.
Η ουκρανική σφαίρα των 5,56 χιλιοστών, πάντως, διανύει πρώτα κάποια απόσταση πριν διασπαστεί, κάτι που αυξάνει το βεληνεκές της.
Η Kalashnikov Concern ανέφερε ότι, στις δικές της δοκιμές, τα θραύσματα των σφαιρών «διαχωρίζονταν συστηματικά αμέσως μετά την έξοδο από την κάννη», ακόμη και απέναντι σε μικρά και γρήγορα drones.
Η ιδέα αυτή είχε αρχικά εμφανιστεί από ρωσικές μονάδες στο πεδίο μάχης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν μια ομάδα στρατιωτών που, τον Φεβρουάριο του 2025, κατέγραψε σε βίντεο τη μετατροπή φυσιγγίων 7,62 χιλιοστών σε αυτοσχέδιες «σφαίρες τύπου καραμπίνας», χρησιμοποιώντας μεταλλικά σφαιρίδια και ειδικούς σωλήνες.
Η λογική πίσω από αυτή την προσέγγιση συνδέεται με τη μαζική χρήση καραμπίνων στον πόλεμο της Ουκρανίας, ως τελευταία γραμμή άμυνας απέναντι σε επιθέσεις drones πρώτου προσώπου (FPV). Η τακτική αυτή έγινε ακόμη πιο διαδεδομένη όταν και οι δύο πλευρές άρχισαν να χρησιμοποιούν drones με οπτική ίνα, τα οποία δεν μπορούν να μπλοκαριστούν ηλεκτρονικά.
Αντίστοιχες δοκιμές γίνονται και στη Δύση. Για παράδειγμα, το Naval Surface Warfare Center του αμερικανικού ναυτικού ανακοίνωσε τον Φεβρουάριο ότι αναπτύσσει ένα «φυσίγγιο εξόντωσης drones», με σφαίρες που διασπώνται σε τρία κομμάτια. Παράλληλα, αμερικανικές και ευρωπαϊκές εταιρείες έχουν ήδη αρχίσει να διαθέτουν αντίστοιχα πυρομαχικά.
Το ενδιαφέρον για τέτοιες λύσεις αυξάνεται και στη μεγαλύτερη αμυντική βιομηχανία. Το βελγικό τμήμα της Thales Group αναπτύσσει ρουκέτα 70 χιλιοστών τύπου airburst, γεμάτη με μεταλλικά σφαιρίδια, για την αντιμετώπιση drones αυτοκτονίας, όπως τα Shahed.
