Σε ηλικία 79 ετών πέθανε ο ηθοποιός Μιχάλης Μόσιος, μια μορφή που έγινε ιδιαίτερα αγαπητή στο ευρύ κοινό μέσα από τον εμβληματικό χαρακτήρα του «Ταμτάκου».
Την απώλειά του γνωστοποίησε ο γιος του με ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Γεννημένος στις 10 Μαρτίου 1947 στη Θεσσαλονίκη, με καταγωγή από τη Στενήμαχο Ημαθίας, ο Μιχάλης Μόσιος υπηρέτησε με συνέπεια το θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Παρότι η καλλιτεχνική του διαδρομή ήταν ευρύτερη, το όνομά του συνδέθηκε κυρίως με τον «Ταμτάκο», έναν αυθόρμητο και χιουμοριστικό ήρωα με έντονα σατιρικά στοιχεία, που κέρδισε το κοινό.
Ο συγκεκριμένος ρόλος γεννήθηκε πρώτα στο θεατρικό σανίδι και στη συνέχεια μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο, όπου ο ηθοποιός τον ενσάρκωσε σε σειρά ταινιών. Η χαρακτηριστική του παρουσία, το ιδιαίτερο ύφος και οι ατάκες του «Ταμτάκου» τον έκαναν αναγνωρίσιμη φιγούρα της ελληνικής κωμωδίας, κυρίως στις δεκαετίες του ’80 και του ’90.
Ωστόσο, ο «Ταμτάκος» ήταν εκείνος ο χαρακτήρας που έμεινε πιο έντονα χαραγμένος στη μνήμη του κοινού και ταυτίστηκε με την καλλιτεχνική του ταυτότητα, καθιστώντας τον Μιχάλη Μόσιο μία από τις χαρακτηριστικές φιγούρες της λαϊκής κωμωδίας μιας ολόκληρης εποχής.
Με έντονα χρώματα, ιδιαίτερες ενδυματολογικές επιλογές όπως καρό σακάκια και τραγιάσκες, ο «Ταμτάκος» αποτέλεσε μία από τις πρώτες –αν όχι την πρώτη– τηλεοπτικές απεικονίσεις Ρομά στην ελληνική τηλεόραση. Παρουσιαζόταν ως φιγούρα πονηρή και εφευρετική, είτε ως μικροέμπορος είτε ως φτωχός αλλά ευρηματικός χαρακτήρας, πάντα έτοιμος για παζάρια και γρήγορες λύσεις, που δύσκολα μπορούσε κανείς να ξεγελάσει.
Η συγκινητική ανάρτηση του γιου του:
«Δεν το πιστεύω ότι γράφω αυτό το κείμενο…όμως με τεράστιο πόνο οφείλω να ανακοινώσω πως ο μπαμπάς μου, Μιχάλης Μόσιος, δυστυχώς έφυγε… Ο μεγαλύτερος μου εφιάλτης έγινε πραγματικότητα.
Ήσουν ο πιο τίμιος άνθρωπος που έχω γνωρίσει, και σε ευχαριστώ που μου έδωσες τις ευαισθησίες σου, την ηθική σου, και μου έμαθες να είμαι τίμιος και αξιοπρεπής. Πήγες να βρεις τον αδερφό σου τον Στάθη που μοιραστήκατε τόσα πολλά, πριν κάνετε ακόμα καριέρα. Η μόνη φορά που σε είδα να κλαις σαν μωρό παιδί ήταν όταν έφυγε.
Τώρα κι εμείς με την σειρά μας κλαίμε για εσένα. Το μόνο που με χαροποιεί (όσο είναι δυνατόν) είναι ότι έφυγες πλήρης, γεμάτος. Ένα ορφανό φτωχό παιδί, που κατάφερε να μοιράσει γέλιο και να τον αγαπήσει ο κόσμος.
Θα κλείσω με ένα στιχάκι από ένα τραγούδι που είχα γράψει, για τον φόβο του να χάσω τον μπαμπά μου
Δεν ξέρω πως θα το αντέξω
Άμα σε χάσω μπαμπά
Θ’ αφήσω τα κλειδιά μου απ’ έξω
Μήπως και μπεις ξανά.
Αντίο πατέρα μου».
